Fietsen naar Italïe

In 2009 zijn mijn vrouw en ik 70 en 75 jaar geworden. De kinderen willen dit vieren aan het Comomeer,  waar wij als gezin in de zeventig en tachtiger jaren veel goede herinneringen aan hebben. We mogen een hele week met kinderen en kleinkinderen in een villa logeren in Molina, dat is ongeveer 9 kilometer van Como. Dit is de aanleiding om samen met mijn vrouw op de fiets te stappen en naar het Comomeer te fietsen.

Van Woerden rijden we naar Utrecht (een echte proloog) om vandaar met de trein naar Roermond te gaan, waar de tocht begint. We fietsen langs het half verharde pad langs de oever van de Roer Duitsland in. Vlak over de Duitse grens belanden we in de plaatselijke fanfare.

Tot even voorbij Duren volgen we de oever van de Roer, we steken dan de hoogvlakte van de Züllpicher Börde over. De landbouwakkers veranderen in bossen, met prima asfalt weggetjes. Na een lange afdaling komen we in het Rijndal. Remagen met de beroemde brug die er niet meer is. Enkele buïen onderweg maar de temperatuur is prima.

Weblijven de Rijn volgen. Tijdens de lunch voorbij Koblenz begint het te stortgieten, we lunchen iets langer dan normaal, daarna is het droog. Bij Bingen verlaten we de Rijn, we rijden door Rheinhessen, een landelijk gebied met lage heuvels. We volgen een stuk van de bewegwijzerde Selztalradweg.

Bij Heidelberg zien we een echte beer in zijn onderkomen van de dierentuin.

In een hotel in Forst eten we een zogenaamde seniorenteller, een grote schnitsel, friet en sla, ik zit vol. Ik vraag aan de uitbater, wat krijg je als ik gewoon een schnitsel had genomen. Zijn antwoord:  Twee schnitsels!

Via een steile en lange afdaling rijden we Phorzheim in, een tiental kilometers rijden we in druk verkeer. Ondertussen is het prima weer geworden met veel zon.

Voorbij Hildrizhausen zijn we de weg kwijt. We fietsen in een prachtig natuurgebied over bospaden en merken dat we in een rondje rijden. Als we eindelijk iemand tegen komen wijst die ons de goede weg naar Tübingen. In Sigmaringen nemen we een rustdag, toch gaan we 's middags even langs de Donau fietsen (we kunnen het niet laten). We zijn hier al eens geweest toen we de Donau fietsroute hebben gereden.

De volgende dag giet het nog, na een nacht met onweer. We besluiten met de trein naar Friedrichshaven te gaan aan het Bodenmeer. In Friedrichshaven is het droog en we rijden een deel van de fietsroute om het Bodenmeer, waar veel fietsers rijden. Met de lunch komen we in een restaurant waar een feestje is met livemuziek.

We rijden vanuit Duitsland, Oostenrijk in en via Zwitserland naar Liechtenstein, vier landen in één dag. Inmiddels rijden we weer langs de Rijn, nu geen scheepvaart, maar stroomversnellingen.

Regelmatig worden we vriendelijk geholpen door de plaatselijke bevolking op zoek naar logeeradressen. Je hoeft maar onderweg te stoppen en de mensen vragen of ze je kunnen helpen.

In Duitsland kregen we allebei bovendien nog een paar handen vol pruimen toegestopt.

Tussen Schaan en Thussis hebben we slecht weer. Na een heel stuk prima weg belanden we op een onverharde weg vol kuilen. Met dit natte weer geen pretje, het laatste stuk gaan we de grote weg op en zijn dan snel in Thussis.

Hier gaan we met de trein van de Rathische Bahn de Abdulapass op naar St.Moritz.

In de bergen ligt overal sneeuw. Tegenover het bordje van de Maloja pass 1815 meter, overnachten we in het Sporthotel. De volgende dag schijnt de zon volop, je ziet de sneeuwgrens omhoog gaan in de bergen. We hebben een prachtige afdaling en fietsen zo Italïe in.

Zo komen we in Domaso aan, een plaats aan het Comomeer waar we goed bekend zijn.

We houden hier 5 dagen vakantie, om daarna naar Molina te gaan, in het zuiden van het Comomeer. Daar komen we de kinderen en kleinkinderen tegen.

Als we aankomen rennen de kleinkinderen ons tegemoet en roepen, hoiii Oma en Opa, dat was de mooiste finish ooit.