El Cid route

Elk jaar fietsen Frits, Jaap, Willem en ik  een meerdaagse fietstocht. Dit jaar  is het de elfde keer dat we ons samen in een fietsavontuur storten.
‘s Winters beslissen we waar we naar toe gaan. Dit jaar (2008) Spanje de El Cid route die van Burgos in het noorden naar Valencia aan de oostkust loopt. We weten dat het een zware tocht is met veel klimwerk.
Na mijn ongeluk eind februari is het afwachten of ik in staat ben om goed mee te komen.
Het gips aan beide benen is er tenslotte na 6 weken af, daarna 2 weken op krukken.  Hierna op de fiets om te trainen. In de laatste vier weken heb ik ruim 600 kilometer getraind, hopelijk is het voldoende.
De fietsen gaan in dozen en worden op 30 mei door Jan Scheenstra met de bestelwagen van de Wit naar het vliegveld van Eindhoven gebracht. Wij rijden er achteraan. Na een goede vlucht landen we in Madrid, hier fietsen we via de autowegen naar het treinstation van Madrid.  De trein van Madrid naar Burgos doet er vier uur over.
In Burgos, blijven we twee nachten in een hotel, dat we van te voren hebben geboekt
Zaterdag rijden we naar Vivar del Cid, de geboorteplaats van deze Spaanse held, een proloog van 18 kilometer. Gelijk een test of de fietsen het transport goed hebben doorstaan.
Op Zondag vertrekken we, met regen en 13 graden voor de grote rit uit Burgos. Het blijft de hele dag door spetteren. In de middag worden we in Santo Domingo de Silos, door de waardin van een hotel bijna letterlijk naar binnen gesleept, daar wacht ons een Baskisch zangkoor op met gezang. Wij schuiven aan met een biertje en het is meteen bere gezellig.
De volgende dag tijdens het ontbijt een bui, maar is het droog als we vertrekken. We moeten gelijk klimmen, de dorpen zijn stil en verlaten.
In één van de dorpen is een bakker, we kopen een paar stokbroden en eten een deel op.
Waar ze vandaan komen weet ik niet maar vrij snel staan er een paar Spanjaarden bij ons met wijn. Bij brood hoort wijn, zo moeten we uit een karaf met een tuitje, wijn in onze mond gieten, wat natuurlijk niet goed lukt, tot vermaak van de Spanjaarden.
Later rijden we op 1000 meter en arriveren in Berlanga de Duero een plaats met arcades en een stadspoort.   Het is nu 20 graden en prima fietsweer. De natuur is geweldig mooi, we fietsen verder door een canyon naar het middeleeuwse Rello bovenop een berg.
In Berahonda komen we in een nieuwe hostal terecht, ‘s avonds is er een reportage van een stierengevecht uit Madrid op de TV.
De volgende dag rijden we nog steeds door een verlaten landschap, maar oh zo mooi.
Per uur zien we hooguit één of twee auto’s. Het is of klimmen of dalen in dit gebied.
Ondanks mijn voetblessure, lukt het me om steeds goed boven te komen. Het afdalen gaat beter, maar dat was altijd al zo bij mij.
Na een ongelooflijke spraakverwarring vinden we in Selas een Casa Rural waar we kunnen overnachten. De maaltijd is geweldig,een prima adres met vriendelijke mensen.
Donderdag 5 juni, het is weer  een zware etappe, het is bewolkt met hier en daar een spetter De uitzichten zijn weer grandioos. Het gebied is zeer dun bevolkt, in de dorpen waar we doorkomen is veel leegstand.
Vrijdag 6 juni het is erg koud, kleren worden over elkaar aangetrokken incl. regenjack voor de koude wind. Klimmen en dalen door de dennenbossen. Mijn conditie wordt met de dag beter.
Zelf ben ook verbaasd dat ik steeds goed boven kom.
In Cheta  is de enige hostal gesloten, we gaan door naar Orea 9 kilometer verder. Dit is met 1495 meter, het hoogste dorp van Spanje. Aan de rand van het dorp is een hostal We hebben nauwelijks een biertje voor ons of het begint te gieten.
Vrijdag 6 juni. Na een karig ontbijt vertrekken we in de zon, en is het erg koud, 7 graden. Als we in de dennenbossen komen hebben we minder last van de koude wind. We maken een korte etappe zodat we weer op schema zitten. Na Noguera is het alleen maar afdalen, heel spectaculair. Beneden rijden we door een diepe kloof, geweldig mooi. Door een tunnel komen we in Albarracin, de plaats is stijl tegen de rotsen aangebouwd. De huizen en de smalle straatjes zijn bijna boven elkaar opgestapeld.
Na de douche en 2 pilsjes gaan we de plaats bezichtigen. Willem en ik lopen nog om de plaats heen langs de rotswand, we kijken onze ogen uit. Het is nu minder koud maar nog veel wind.
Zaterdag 7 juni. Willem is jarig, dat zijn we door alle nieuwe indrukken bijna vergeten.
Als we op de fiets stappen is er geen wind maar het is wel erg koud. Na 10 kilometer komen we een Vlaams echtpaar tegen, we stoppen natuurlijk. Ze hebben een complete kampeeruitrusting bij zich en zijn zwaar beladen, maar alles ziet er picobello uit. Mijn aandacht gaat vooral uit naar de GPS die hij op zijn stuur heeft. We wisselen wat ervaring uit over de route. De man zegt dat het wat op en neer gaat. Nou dat op en neer is gewoon berg op en af, maar met weer prachtige vergezichten. Na een flinke afdaling rijden we Teruel binnen, de provincie hoofdstad, met 12.000 inwoners niet groot.
Nog voor we de stad uit zijn gaat het omhoog. Het wordt weer een hele lange klim, ik ben al blij dat ik 7 km p/u haal.   Tijdens de klim zien we een dood gereden lynx. Tientallen gieren cirkelen boven ons, maar al gauw blijkt links van de weg een vuilnisbelt te zijn. Na weer een enorme afdaling, (53 km. p/u) komen we in Cedrillas, we stoppen bij een Casa Rural, gezien onze eerdere goede ervaring.
Zondag 8 juni, 7 graden en even later regen. Klimmen en dalen. Alleen het dalen gaat nu wat rustiger, het is een smalle natte weg en met veel bochten. Er wordt steeds weer een beroep gedaan op de remmen, hier slijten de remschoentjes heel snel.
Als verzopen katten rijden we Cantavieja binnen, een plaatsje van niks, stil en verlaten. We vinden  onderdak in een goed pension.  
De stemming is nog steeds prima en ondanks de kou wordt er wat af gelachen.
Maandag 9 juni, weer 7 graden en regen bij het vertrek. Het is als alle dagen  weer berg op en af. De afgronden langs de kleine smalle wegen zien er geweldig uit. We rijden voorzichtig door de regen naar beneden om niet in een bocht de afgrond in te gaan.
Onder een afdakje vervangen we de remschoentjes van de voorremmen van Jaap zijn fiets. Het kost wat moeite maar het lukt. De remschoentjes slijten enorm met dit natte weer.
In Les Useres kost het wat moeite om een bed te krijgen, maar het lukt.
Nederland- Italié  3-0 !!
Dinsdag 10 juni, Vertrek 9 uur, regen,  15 graden, het wordt warmer. We naderen de kust, de huizen zijn niet meer grijs maar wit. In de loop van de ochtend is het droog. Korte mouwen en korte broek. We zien steeds meer palmen en sinaasappelbomen. Wel weer twee keer klimmen, de wegen zijn breder en nog steeds stil, we suizen naar beneden. We vallen bijna letterlijk Azuebas binnen, even buiten de plaats vinden we een prima hostal. Een goed bed en lekker eten. Spanje - Rusland 4 - 1 We juichen met de Spanjaarden mee.
Woensdag 11 juni,  de laatste etappe naar Valecia.
Het weer is uitstekend en de rit gaat golvend op en neer. De laatste klim is een venijnige, deze is ook favoriet bij de Spaanse fietsers, we zien er veel met hun race karretjes langs rijden.
Ook borden waarschuwen de automobilisten dat er intensief wordt gefietst op de weg.
Langs een paar voorsteden gaat het in een snel tempo naar Valencia.  We komen mooi bij de poort van de binnenstad uit. We zijn er,  en    31 graden !!!
Nu nog even zoeken naar het hotel waar we twee nachten hebben geboekt.
Tijdens ons verblijf bezichtigen we de stad en gaan nog even op het dak (13e verdieping) zwemmen.
Vrijdag fietsen we naar het vliegveld van Valencia, de hoezen gaan over de fietsen, en we hebben een prima vlucht met Transavia. Van Schiphol nog  37 kilometer fietsen, zo komen  we langs verlate wegen in Nederland, iedereen zit voor de TV, Nederland - Frankrijk.
We komen bij Willem thuis aan, zoals gebruikelijk. Inmiddels is het rust, Nederland - Frankrijk wordt 4 - 1 .
Totaal hebben we 930 kilometer gefietst.
De nieuwe remblokjes van mijn fiets waren totaal versleten bij thuiskomst, het natte weer in combinatie met het bergtraject was duidelijk de oorzaak.
We kunnen  terugzien op een avontuurlijke fietstocht, met alleen maar bergetappes.